Λαυράκι

Καλώς ήρθατε!

Μια απο τις χαρές του δημοσιογράφου είναι να πιάνει...λαυράκια! Πώς αλλιώς θα μπορούσα να ονομάσω, λοιπόν, ένα ενημερωτικό blog, όντας φοιτήτρια δημοσιογραφίας;

Υ.Γ.: Η άγρυπνη Μαριέτα, είναι ακόμα εκεί, στα λιμέρια που τη γνωρίσατε.

Νεκρός ο Νίκος Σεργιανόπουλος

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2008

Όπως αναμεταδόθηκε απο τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA πριν απο λίγα λεπτά, ο Νίκος Σεργιανόπουλος βρέθηκε μαχαιρωμένος στο διαμέρισμα του.

Ο δημοφιλής ηθοποιός εντοπίστηκε το πρωί απο την οικιακή του βοηθό. Στο διαμέρισμα σπεύδει το τμήμα ανθρωποκτονιών.

Ο 55χρονος ζεν πρεμιέ είχε συλληφθεί τον περασμένο Δεκέμβριο για κατοχή ναρκωτικών ουσιών. "Είμαι χρήστης κοκαινης εδώ και τρία χρόνια. Έχω ήδη απεξαρτηθεί απο το αλκόολ, αλλά επειδή πάσχω απο χρόνια κατάθλιψη, κατέφυγα στη κοκαινη " είχε δηλώσει ενόπιον τακτικής ανακρίτριας.

Χθες, όπως υπόθηκε στον "Καφέ με την Ελένη" απουσίασε απο τα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς "Εξαφάνιση" στην οποία πρωταγωνιστούσε.

Φιληθείτε! Κάνει καλό!

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Αυτή τη φράση θα μπορούσαν να έχουν για σλόγκαν οι φοιτητές που παρακολουθούν μαθήματα φιλιού από τον κ. Μάικλ Κρίστιαν. Ο καθηγητής τρέχει και δε φτάνει από το ένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο στο άλλο για να διδάξει τη Τέχνη του φιλιού, στην οποία έχει εντρυφήσει στο ομώνυμο βιβλίο του. 25 κεφάλαια, 25 τρόποι φιλιού και πολλαπλάσιοι φοιτητές που διψούν για γνώση. Τα μαθήματα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς δεν αναλώνονται μόνο στη στείρα θεωρία αλλά περιέχουν και πρακτική εξάσκηση!

Εάν σας φαίνεται αστείο το συγκεκριμένο αντικείμενο σπουδών τότε διαβάστε τις επόμενες γραμμές με προσοχή και σκεφτείτε το καλύτερα! Σύμφωνα με έρευνες οι γυναίκες μέσω του φιλιού επιλέγουν ασυνείδητα το μελλοντικό σύζυγο των παιδιών τους. Επίσης, άντρες και γυναίκες απορρίπτουν κάποιον που στο πρώτο φιλί αποδείχτηκε κακός. Και πέρα από το πεδίο των σχέσεων, περίπου τα μισά από τα κρανιακά μας κύτταρα βρίσκονται σε διέγερση την ώρα του φιλιού. Ο ..ερωτικός ασπασμός προκαλεί την έκλυση πολλών χημικών ουσιών που μειώνουν το άγχος, βελτιώνουν τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών και ρυθμίζουν τα κίνητρα για τις πράξεις μας.

 

-Τιμή καφέ? -Ανεκτίμητη (δες Πολιτισμός)

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2007

"ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΤΕΙ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ;

ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΤΗΡΗΤΕΟΥ Δ. ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ 17

Περισσότερα στο: http://areopagitou17.blogspot.com

Το κτίριο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 είναι έργο του 1930 του Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου (1875 -- 1957) Ακαδημαϊκού, καθηγητή ΕΜΠ, ζωγράφου με πολλά διεθνή βραβεία, φίλου του Ελ. Βενιζέλου και του Pablo Picasso.

Το κτίριο θεωρείται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο σημαντικά της εποχής του μεσοπολέμου στην Αθήνα, ίσως το ωραιότερο δείγμα Art Deco στην πόλη. Την όψη του κοσμούν γλυπτά, ψηφιδωτά, ορθομαρμαρώσεις από κόκκινο και γκρίζο μάρμαρο.

 Χαρακτηρίζεται διατηρητέο από το ΥΠΕΧΩΔΕ το 1978 και έργο τέχνης από το ΥΠΠΟ το 1988.

Την Τρίτη 3/7/2007 στο ΥΠΠΟ, σε πολύωρη κοινή συνεδρίαση του ΚΑΣ και του ΚΣΝΜ (που ορίστηκε αιφνιδιαστικά την Παρασκευή 29/6/07 αποφασίστηκε, με μια ψήφο διαφορά (την διπλή ψήφο του προέδρου) ο αποχαρακτηρισμός του κτιρίου της Διονυσίου Αρεοπαγίτου 17 από 'Εργο Τέχνης , με σκοπό να ακολουθήσει αποχαρακτηρισμός και του αρ. 19 και να κατεδαφισθούν. Αιτιολογία: η θέα από το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως που θεωρήθηκε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον.

Με την κατεδάφιση των δύο αυτών διατηρητέων κτιρίων ουσιαστικά ακρωτηριάζεται το σημαντικό αστικό μέτωπο της Δ. Αρεοπαγίτου. Ταυτόχρονα χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης αστικής ιστορίας μας. Και όλα αυτά στο όνομα ενός κτιρίου -- μουσείου το οποίο θα έπρεπε να είχε ως αποστολή τη διατήρηση και τη μεταφορά της μνήμης και όχι την καταστροφή της. "

Δείτε το γνήσιο κείμενο  εδώ

Μουσείο...χωρισμένων

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007

Out of fashion, η επιστροφή δώρων, μετά από έναν επώδυνο χωρισμό. Όπως επίσης, και το γέμισμα κάδων με ότι τον/την θυμίζει. Το Μουσείο διαλυμένων σχέσεων, είναι η νέα λέξη της μόδας.

Αντικείμενα που θυμίζουν παλιές αγάπες, οτιδήποτε μπορεί να καταστρεφόταν πάνω στο θυμό του χωρισμού, βρίσκονται σε τζαμαρίες συνοδευόμενα από μικρά σημειώματα που εξηγούν τη παρουσία τους εκεί. Χειροπέδες, ρολόγια, τσεκούρι, νυφικό, ποδήλατο...όλα χωράνε σε αυτό το Μουσείο. Σκοπός του είναι να αποτελεί " ένα χώρο ασφαλούς μνήμης", λειτουργώντας παράλληλα θεραπευτικά αφού αντί για καταστροφικές ενέργειες, δίνεται η δυνατότητα για ανάρρωση και συμμετοχή σε μια συλλογική συναισθηματική ιστορία.

"Το πρόσθετο μέλος κράτησε πολύ παραπάνω από την αγάπη μας. Ήταν φτιαγμένο από ανθεκτικότερο υλικό!" γράφει ο ιδιοκτήτης, του τεχνητού ποδιού στο σημείωμα του, ο οποίος κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του ερωτεύτηκε τη νοσοκόμα του.

200 αντικείμενα συγκεντρώθηκαν από τις 3 πρώτες πόλεις της Κροατίας που επισκέφτηκε το μουσείο. Στο Βερολίνο, όπου έκανε περιοδεία μέχρι πριν λίγες μέρες, συγκεντρώθηκαν πάνω από 20 κομμάτια, το πιο πρωτότυπο ίσως από τα οποία ήταν ένα τσεκούρι. Στο σημείωμα του, ο ιδιοκτήτης, εξηγεί πως το αγόρασε για να καταστρέφει κάθε μέρα και κάτι που του θύμιζε τη πρώην κοπέλα του.

Κάθε αντικείμενο κρύβει μια ιστορία χαμένης αγάπης. Αλλά και η ίδια η ιδέα του μουσείου, είναι προϊόν μιας διαλυμένης σχέσης. Πιο συγκεκριμένα, όταν ένα ζευγάρι καλλιτεχνών χώρισε, θέλησε να κάνει κάτι δημιουργικό με τα υπολείμματά της σχέσης. Οι δύο τους, έβαλαν τα αντικείμενα τους μαζί, και στη συνέχεια ζήτησαν και από τους φίλους τους να κάνουν το ίδιο. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη, τα Μέσα έδειξαν το ενδιαφέρον τους, και σύντομα οι καλλιτέχνες απέκτησαν ένα τρέιλερ με όλα τα αντικείμενα και το μουσείο ήταν πια πραγματικότητα!

Σήμερα, υπάρχει και στο διαδίκτυο χώρος εναπόθεσης "αντικειμένων" παλαιών σχέσεων. Στο brokenships αρκεί να εγγραφεί κανείς, για να μπορεί να γίνει δωρητής στο Μουσείο. "Μπορείτε να αποθηκεύσετε οτιδήποτε θυμίζει τη παλιά σας αγάπη: e-mails, φωτογραφίες, sms. Αν οι αναμνήσεις ξυπνούν επώδυνες στιγμές, κλειδώστε τα εκθέματα σας για μια καθορισμένη περίοδο: 3 μήνες, 6 μήνες, ή όσο χρειάζεται για να ..αναρρώσετε. Απλά, μεταφέρετε στο μουσείο κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης, και γίνεται και εσείς μέρος της συλλογικής συναισθηματικής ιστορίας."

Συνέντευξη με το Νίκο Διακογιάννη

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Οι περισσότεροι απο εμάς τον ξέρουμε, έχουμε κάποια στιγμή επισκεφτεί το ιστολόγιο του. Ήρθε ο καιρός να μας μιλήσει λίγο περισσότερο για τον εαυτό του και το βιβλίο του.

Περίγραψε μου, Νίκο, μέσα σε λίγες γραμμές. Ποίος είσαι, με τι ασχολείσαι.

Γεννήθηκα σε μια μικρή γωνιά του Αιγαίου, στη Νίσυρο, όπου κι έμεινα μέχρι τα 15 χρόνια. Ανήκω σε πολυμελή οικογένεια, είμαστε οκτώ αδέλφια κι εγώ είμαι ο έβδομος κατά σειρά. Τη μητέρα μου δεν τη θυμάμαι καθόλου, αφού τη χάσαμε όταν ήμουν 18 μηνών και ο μικρότερος αδερφός μου μόλις 6. Με υιοθέτησε όμως ένα ζευγάρι που τύχαινε να είναι κουμπάροι των γονιών μου κι έτσι έμεινα στον ίδιο τόπο με τα υπόλοιπα αδέρφια μου. Στην Κω τέλειωσα το Λύκειο και το 1993 πέρασα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στο τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης. Στη Ρόδο εκτός από φοιτητής πέρασα και το διάστημα της στρατιωτικής μου θητείας. Πρωτοδιορίστηκα ως δάσκαλος πια στους Φούρνους Ικαρίας και τα τελευταία έξι χρόνια μένω μόνιμα στη λατρευτή μου Νίσυρο.

Τον περασμένο Δεκέμβριο, άρχισες διστακτικά τις πρώτες σου εγγραφές στο blog ... Ποιο ήταν αλήθεια το κίνητρο για τη δημιουργία του;

Από τον Οκτώβριο που εγκρίθηκε το μυθιστόρημά μου απ' τις εκδόσεις Αρμός, μου έλεγε μια φίλη να κάνω ιστολόγιο, να μάθω πολλά από τον υπέροχο κόσμο της ιστιόσφαιρας. Με την τεχνολογία είχα άριστες σχέσεις και έτσι με δειλά βήματα όπως κι εσύ ανάφερες, άρχισα να δημιουργώ τη σελίδα. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με την παράθεση αποσπασμάτων από βιβλία που είχα διαβάσει μέχρι τότε και ήμουν γεμάτος περιέργεια να δω τι ανταπόκριση θα είχε η πρώτη αυτή προσπάθεια. Με τον καιρό άρχισα να σκέφτομαι τον τρόπο που θα έκανε τη σελίδα αυτή πιο θελκτική και πιο πρωτότυπη. Άρχισα να φωτογραφίζω τον τόπο μου και να «παντρεύω» μαζί του κείμενα λογοτεχνίας. Αποφάσισα έπειτα να δώσω ως δώρο μερικούς τίτλους βιβλίων που είχα διαβάσει κι έτσι τους παράγγειλα εις διπλούν. Αναθάρρησα από την ανταπόκριση του κόσμου και επικοινώνησα με εκδοτικούς οίκους, ώστε να φέρω κοντύτερα τους αναγνώστες με τον κόσμο του βιβλίου. Μετά ακολούθησαν οι συνεντεύξεις που μου πρόσφεραν ιδιαίτερες στιγμές συγκίνησης. Πάντως, αν δεν είχε εγκριθεί προς έκδοση η Τέρα Άμου, δε θα ξεκινούσα ποτέ το ιστολόγιο, για να μη φανεί ότι σκοπός μου μοναδικός ήταν η προώθησή του και τίποτ' άλλο ή η επικοινωνία, κοινώς γλείψιμο, με συγγραφείς και εκδότες, μήπως και φιλοτιμηθεί κάποιος να με προωθήσει. Τώρα με την παράθεση βίντεο κλιπ και δικές μου εγγραφές περνάω καλά όπως και οι αναγνώστες. Το μέλλον δεν ξέρω τι άλλο θα φέρει.

Έπαιξαν για σένα ρόλο στο να το διατηρήσεις η άνοδος της αναγνωσιμότητας και τα σχόλια;

Όχι, καθόλου. Μου ήταν υπεραρκετό που είχα αρχίσει να γνωρίζομαι με τα πρώτα 8-10 άτομα με τα οποία είχαμε έντονη ψυχική επαφή, κι ας ήμαστε μακριά, σε άλλες πόλεις και νομούς. Ζούσα σε ένα όνειρο. Ο χειμώνας εκείνος του 2006 περνούσε πιο δημιουργικά, κάποιοι μάλιστα δε δίστασαν να μου στείλουν δωράκια κι εγώ με τη σειρά μου ό,τι μπορούσα. Θυμάμαι ακόμη τον πρώτο καιρό που γνώρισα τη Γιώτα και το διάσημο καφενείο της, τον Νίκο τον Περάκη, τη Μενεξεδιά, τον Τάκη τον Τσαντήλα, την Ηλιαχτίδα, τον Γρηγόρη και ξαφνικά μία ωραία πρωία το Αερικό από την Κρήτη. Θυμάμαι πόσο πολύ την είχε συγκινήσει μια φωτογραφία που παρουσίαζε μια γριούλα σκυφτή να βγαίνει από ένα κάτασπρο ξωκλήσι της Νισύρου. Τότε σκέφτηκα και είπα στον εαυτό μου «Νίκο, αφού μία φωτογραφία έκανε ευτυχισμένο έναν άνθρωπο, αξίζει η όλη προσπάθεια με την ιστοσελίδα». Φυσικά, να μην ξεχάσω και τον Σπύρο, τον λεγόμενο Lockheart, με τον οποίο άρχισε επίσης να μας δένει κάτι ωραίο και πνευματικό. Χαιρόμουν που υπήρχε τόση νεολαία και άνθρωποι που αισθάνονταν νέοι, παντού στην μπλογκόσφαιρα. Άρχισα να πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν είναι αυτό που μας πλασάρουν τα τηλεοπτικά κανάλια.

Πριν είπες ότι σκέφτηκες τρόπους που θα έκαναν το blog σου πιο θελκτικό και πρωτότυπο. Τώρα, μου αναφέρεις ονόματα, κάποιους από τους αναγνώστες σου. Δε νομίζεις ότι πέφτεις σε κάποια αντίφαση; Είπες «όχι, καθόλου», πρώτα από όλα στη προηγούμενη ερώτηση&

Εννοούσα ότι ακόμη και αν με επισκέπτονταν αυτά τα δέκα άτομα θα ήμουν το ίδιο ευτυχισμένος. Κατά μια έννοια είναι πολύ καλύτερο αυτό το γεγονός από μόνο του. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ να εκτοξεύεται η επισκεψιμότητα στα ύψη, να έχω καθημερινά 100 ή 200 σχόλια στα οποία πρέπει να απαντήσω και παράλληλα να επισκέπτομαι αυτά τα 100 ή 200 ιστολόγια των άλλων. Δεν μπορεί η ζωή να κινείται μόνο μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή. Τότε θα γινόταν σκλαβιά το διαδίκτυο. Όσο για την ανάγκη μου να είναι θελκτικό ένα ιστολόγιο έχει να κάνει καθαρά με την δική μου ανάγκη για άψογη αισθητική. Αυτό δε σημαίνει ότι η αισθητική από μόνη της «φέρνει κόσμο», αν αυτός ο κόσμος έχει άλλου είδους αισθητική απλώς θα προσπεράσει. Το ιδανικό θα έλεγα ότι θα ήταν να παραμείνει η αναγνωσιμότητα ως έχει και να συσφίξω τη σχέση με αυτά τα 10 - 20 άτομα.

Λίγο καιρό μετά, και παράλληλα με την ενασχόληση σου στο ιστολόγιο, κυκλοφόρησες το πρώτο σου βιβλίο, "Τέρα Άμου". Πόσο καιρό σου πήρε να το ολοκληρώσεις;

Όλα άρχισαν με μια μικρή δεσμίδα φύλλων, δέκα περίπου, που βρήκα στο ντουλάπι όπου φυλάω μικρά κομμάτια προσωπικών μου αναμνήσεων. Μια δύναμη γεννήθηκε μέσα μου, μια πίστη ότι μπορώ να γράψω κάτι που να συγκινήσει εκατό ανθρώπους. Ξεκίνησα πολύ διστακτικά την άνοιξη του 2005 και το πρώτο γράψιμο της ιστορίας τέλειωσε επτά μήνες μετά. Ακολούθησαν οι λεγόμενες σκούπες της Λογοτεχνίας, οι συνεχείς αναγνώσεις, οι διορθώσεις, οι μετατροπές και ούτω καθεξής. Ειλικρινά πιστεύω ότι η επαφή μου με τα εξαίρετα κείμενα πολλών bloggers με βοήθησε όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Ερχόμουν βλέπεις σε επαφή με τον γραπτό λόγο παιδιών των μεγαλουπόλεων ή της επαρχίας, αφουγκραζόμουν τα θέλω τους, τα όνειρά τους. Ήταν αρκετές οι φορές που έσβησα κάτι από την Τέρα Άμου ή πρόσθεσα μετά την ανάγνωση κειμένων της ιστιόσφαιρας.

Τι σε ώθησε να το γράψεις;

Αν πω απωθημένο θα ήταν η μισή αλήθεια και όχι μάλλον η καλύτερη δυνατή αιτία για να ξεκινήσει κανείς.. Δε γράφεις απλώς για να εκτονωθείς. Αυτό θα ήταν άκομψο. Έγραψα γιατί ένιωσα μέσα μου να ωριμάζει κάτι πολύ γρήγορα, ένιωσα πως θα ' θελα να μοιραστώ κάποιες ιδιαίτερες σκέψεις με αναγνώστες της γενιάς μου κυρίως, κι ας γνώριζα από την αρχή ότι η ιστορία του βιβλίου θα άγγιζε περισσότερο τους άνω των σαράντα ετών. Και θα σου εξομολογηθώ κάτι: όταν τέλειωσε όλο το βιβλίο, όταν αποφασίστηκε από κοινού με τον εκδότη ο τελικός τίτλος του, τότε συνειδητοποίησα κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα καταλάβει. Ξεκίνησα δηλαδή με σκοπό να πω όσα με προβληματίζουν για τη μικρή κοινωνία της Νισύρου, να ενσωματώσω στοιχεία λαογραφικά που ίσως ενδιέφεραν κάποιους αναγνώστες και τελικά δεν έκανα τίποτα άλλο από το να αναζητώ τη μητέρα μου! Τη μητέρα που δε γνώρισα ποτέ. Και αφού «μαμά» δεν είπα ποτέ μου, είπα τουλάχιστον κι εγώ Μητέρα μου ή Τέρα Άμου όπως το είπε η ηρωίδα&.

Ένας συγγραφέας πιστεύεις ότι γράφει για τον εαυτό του, ή για το ενδεχόμενο κοινό του; Ή αλλιώς ένας συγγραφέας θα έγραφε βιβλίο, που δεν υπήρχε περίπτωση να διαβαστεί και να αγαπηθεί έστω και από έναν;

Ένας συγγραφέας γράφει γιατί πάνω από όλα αν δεν το κάνει θα νιώθει κενός, θα αισθάνεται λιγότερο ελεύθερος ίσως. Δε γράφουμε απλώς για να πούμε πως είμαστε συγγραφείς ή δε γράφουμε για να χαρούμε απλώς ένα βιβλίο στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου. Γράφουμε γιατί αν δεν το κάνουμε κουτσουρεύουμε την ψυχή μας, η οποία απαιτεί τρόπους να αγγίξει το πάνω από τον κόσμο τούτο και το παραμέσα της ψυχής των άλλων. Αυτό από μόνο του απαντάει και στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης. Όταν και μόνο ένας συγγραφέας καταφέρει να μπει στη βαθύτερη ουσία ενός ήρωα, όταν ο ίδιος ο ήρωας παίρνει τον συγγραφέα από το χέρι και τον οδηγεί στην εξέλιξη του μύθου, τότε αυτό από μόνο του είναι κέρδος. Κι ας μην έχει αγοράσει κανείς αυτό το βιβλίο. Θέλω να πω ότι το γράψιμο είναι και θεραπεία εκτός από μοίρασμα εμπειριών και ενδοσκοπήσεις των άλλων.

Αν ένας συγγραφέας θέλει μόνο να θεραπευτεί και όχι και να τον διαβάσουν, γιατί δε γράφει κάτι, χωρίς να το δημοσιεύσει;

 
Μα απλούστατα επειδή κάτι που απασχολεί έναν άνθρωπο μπορεί κάλλιστα να απασχολεί ακόμη μερικές εκατοντάδες ή χιλιάδες. Ένας ήρωας, ιδωμένος βαθιά και κινούμενος πολλές φορές στα όρια της υπερβολής, μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς σε εκείνον τον αναγνώστη που θα βρει κοινά σημεία με τον ήρωα αυτό. Η ιστορία διδάσκει ότι πολλοί άνθρωποι μπόρεσαν και είδαν αλλιώς τα πράγματα, μπόρεσαν και εμβάθυναν, συνέκριναν τις δικές τους σκέψεις  προβληματισμούς με κάποιον ήρωα. Βρήκαν ίσως απαντήσεις σε ερωτήματα. Πολλοί μιμήθηκαν κάποιους ήρωες. Με τη βοήθεια μάλιστα του ιστορικού μυθιστορήματος αρκετοί αναγνώστες παρακινήθηκαν να ασχοληθούν έπειτα με τη μελέτη της Ιστορίας.

Εκστρατεία αγκαλιάς

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

" Έμενα στο Λονδίνο, όταν η ζωή μου ήρθε πάνω κάτω, και έπρεπε να επιστρέψω στο τόπο μου. Απο τη στιγμή που το αεροπλάνο προσειώθηκε στο Sidney, ότι μου είχε απομείνει ήταν μια τσάντα γεμάτη ρούχα και πολλά προβλήματα. Κανείς δεν υπήρχε να με καλωσορίσει, κανένα μέρος δε μπορούσα να πω σπίτι. Ήμουν ένας τουρίστας στην ίδια μου τη πόλη"

Με αυτά τα λόγια, αρχίζει να εξηγεί ο Juan Mann, πώς ξεκίνησε η εκστρατεία δωρεάν αγκαλιάς.

"Ήθελα κάποιον εκεί έξω να με περιμένει. Να είναι ευτυχισμένος που με βλέπει. Να μου χαμογελάσει. Να με αγκαλιάσει"

Ο Juann δεν έμεινε άπραγος. Πήρε ένα χαρτόνι και έγραψε και στις δύο πλευρές "ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΚΑΛΙΕΣ". Πήγε σε ένα πολυσύχναστο πεζόδρομο, και σήκωσε τη ταμπέλα ψηλά. Η αρχική φοβία των περαστικών, μετατράπηκε σε τεράστια αποδοχή. Ήταν πάρα πολλοί αυτοί που δέχονταν να τον αγκαλιάσουν. Όμως, μετά απο λίγη ώρα, άντρες τις ασφάλειας, και ακολούθως η αστυνομία, του είπαν ότι έπρεπε να σταματήσει, γιατί δεν είχε άδεια για κάτι τέτοιο. Ο Juann, άρχισε να συλλέγει υπογραφές, για να αποδείξει οτι δεν χρειαζόταν άδεια για κάτι τέτοιο. Τα κατάφερε.

H εκστατεία φίανεται να είχε ξεκινήσει το 2004, όμως έγινε ευρεύως γνωστή το 2006, με το ανέβασμα του video, πλαισιομένο με μουσική. Μέσα σε 3 μήνες, το  είχαν δει πάνω απο 19 εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου, ενώ τα σχόλια ανέρχονται σήμερα περίπου στις 40000!

Σανγκάη, Κολοράντο, Βέλγιο, Σουηδία, Σικάγο, Σιγκαπούρη, Ταιβάν, Αγγλία, Ισπανία είναι μερικές μόνο απο τις περιοχές που έχουν γίνει παρόμοιες δράσεις, μέχρι σήμερα.

Και η εκστρατεία συνεχίζετai. "Στο πνέυμα της Free Hugs Campain, πείτε το σε ένα φίλο, και αγκαλιάστε κάποιον ξένο " . " Με τα γυμνά σας χέρια και μόνο μπορείτε να κάνετε τη διαφορά".

Ας μη το κάνουμε "αψήφιστα"

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

Βουίζουν στα κεφάλια μας οι πάσης φύσεως υποσχέσεις, δεσμεύσεις, καταγγελίες και διλήμματα. Σε τρία 24ωρα πρέπει αυτό τον πολιτικό θόρυβο να τον μετατρέψουμε σε επιλογή. Οι δημοσκόποι ισχυρίζονται ότι βαδίζουμε προς την κάλπη πιο αμφίθυμοι από ποτέ. «Δεν υπάρχει ενθουσιασμένο ρεύμα για κανένα κόμμα, μη σας γελούν οι οθόνες» υποστηρίζουν οι ειδικοί. Ποια σκέψη άραγε θα πρυτανεύσει πάνω από την ψηφοδόχο; Δεν ξέρω γιατί, αλλά θυμήθηκα το «ανέστιος και πένης» του Καβάφη. Αντιγράφω:

«...Σ' ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.
Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους-τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα; αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.
Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.
Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.
Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.»

Ολοι μας στις 16 Σεπτεμβρίου θα στείλουμε ένα μήνυμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Επιλέγοντας αυτούς ή εκείνους, απέχοντας, ρίχνοντας λευκό ή άκυρο. Μόνο ας μην το κάνουμε «αψήφιστα». Αφορά τη ζωή μας, το παρόν και το μέλλον μας. Μην πάνε στο βρόντο τόσα λόγια και αναλύσεις που μουρμουρίσαμε τις ημέρες της οικολογικής καταστροφής. Αποδείχθηκε ότι δεν είναι «στραβός ο γιαλός» αλλά ως κοινωνία «στραβά αρμενίζουμε». Το ξέρουμε αλλά φοβάμαι ότι εθελοτυφλούμε. Καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας τη διαφθορά,
κλείνοντας όμως τα μάτια στο προφανές: το αδίκημα για να στοιχειοθετηθεί χρειάζεται τον διαφθείροντα και τον διαφθειρόμενο. Ποιο είναι επομένως το πραγματικό δίλημμα αυτών των εκλογών; Να στραφούμε σε εκείνους που βλάπτουν λιγότερο τη Συρία ή να αναζητήσουμε σε κόμματα και πρόσωπα εκείνους που θα αποδειχθούν ωφέλιμοι; Κυριακή κοντή γιορτή...

Μαρία Χούκλη, e-typos, 12 Σεπτεμβρίου 2007.

Δωρεάν ασύρματη σύνδεση

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2007

Δωρεάν ασύρματη και γρήγορη πρόσβαση στο Internet, απο χθες και στο Θησείο. 

«Το δίκτυο θα λειτουργεί δωρεάν μέχρι το τέλος του 2008, στο πλαίσιο της πολιτικής μας για την εξοικείωση των πολιτών με την ασύρματη ευρυζωνικότητα» , δήλωσε ο Γ.Αλογοσκούφης χθες στα εγκαίνια του.

Το εγχείρημα, αποτελεί συνέχεια αντίστοιχου στο Σύνταγμα, που εγκαινιάστηκε πριν 15 μήνες. « Από τότε μέχρι σήμερα, στην πλατεία Συντάγματος πραγματοποιήθηκαν συνολικά περισσότερες από 40.000 ασύρματες συνδέσεις στο Internet από περίπου 8.000 χρήστες. Η ανταπόκριση και η αξιοποίηση του WiFi στην πλατεία Συντάγματος ήταν πάνω από κάθε προσδοκία μας» , ανέφερε ο υπουργός.

Μέσα στην επόμενη εβδομάδα, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν κατα τα εγκαίνια του νέου δικτύου, αντοίστοιχη δυνατότητα θα υπάρχει και στη πλατία Κοτζιά.

Δείτε το βίντεο των εγκαινίων.

"Βελονισμός" λόγω φύλου

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

26 βελόνες ραψίματος βρέθηκαν στο σώμα 31χρονης Κινέζας.

Πιθανολογείται ότι τοποθετήθηκαν στο σώμα της, σε πάρα πολύ μικρή ηλικία, απο τους παπούδες της, γιατί γεννήθηκε κορίτσι! Ωστόσο κάτι τέτοιο δε μπορεί να αποδειχθει, μιας και οι δύο έχουν πια πεθάνει.

Η Λούο Κουίφεν, προσήλθε στο νοσοκομείο μετά απο αιματοουρία, και αφού έκανε τις απαραίτητες ακτινογραφίες πληροφορήθηκε και η ίδια τη τραγική αλήθεια. Πολλές βελόνες έχουν διεισδύσει σε ζωτικά της όργανα, ενώ μια έχει σπάσει σε τρία κομμάτια, στον εγκέφαλο της.

23 γιατροί, συζητούν για το ποιά θα είναι η αποτελεσματικότερη επέμβαση. Το κόστος, σίγουρα θα είναι μεγάλο, ωστόσο, και η νεαρή είναι πολύ πιθανόν να μη μπορέσει να το πληρώσει.

Μάθετε που ψηφίζετε

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Σε μια εβδομάδα καλούμαστε όλοι μας, αναποφάσιστοι, αποφασισμένοι, απογοητευμένοι, φανατισμένοι, να προσέλθουμε στις κάλπες.

Το Υπουργείο Εσωτερικών, δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του ίντερνετ, να πληροφορουθούν που ακριβώς ψηφίζουν ( ακόμα και σε ποιο κτήριο και πιο εκλογικό τμήμα).

Για να μάθετε και εσείς κάντε κλικ ΕΔΩ.